آدمی اگــر پیـامبــــر هم باشــد از زبـان مردم آســوده نیسـت٬ زیرا اگر بسیار کار کند٬می گویند احمــق است؛اگـر کم کار کند٬ می گویند تنبل است؛اگر بخشش کند می گویند افراط می کند اگر جمعگرا باشد٬می گویند بخیـل است؛اگر سـاکت و خاموش باشد می گویند لال است و اگـر زبان آوری کند٬می گوینـد وّراج و پــرگوست؛اگـر روزه بــرآرد و شب ها نمــاز بخواند می گویند ریـاکـار است و اگــر نکند می گویند کــافر است و بی دین؛لــذا نباید بر حمـد و ثنـــای مــردم اعتنــا کرد و جز از خداوند نبـاید از کسی ترسید. شیخ بهایی

چند خط خاطره ی تر من ! با دل یک انسان از پشت اتراق اشک هایم به نظاره ی من می نشینم تکیده به نیم بند چند خاطره من ! رویش اولین غم را بغض می کنم و پشت این خط های عمود کز می کنم غم مسافریست که دایم در امتداد تنهاییم می خزد پشت این خاطرات بادبادکی شده ام بی دنباله دیریست چشم دوخته ام به چرخش دنیا پاره پاره بند بند دلم نمی دانم کجا پنهان شوم ؟ می خواهم خودم را وصله کنم به صفحه ی روزگار... من... ! چه می کند اینجا ؟ از اولش هم چیزی نداشتم جز همین چند تکه خاطره پرنده ای کور می شوم و از این عیدهای بارانی می پرم من ! پشت خواب پرنده های رفته پشت یک اتفاق ممنوعه با دل یک انسان از پشت اشک سرمه ی چشم هایم برایت چند خاطره می گذارم از دل تو تا دل من مگر چه قدر راه است ؟ !

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست
ادامه مطلب