ماه رمضان نهمین ماه از ماههای قمری  و بهترین ماه سال است ،  بهترین فرصت برای به دست آوردن کمال و معنویت ؛ ماهی که می توان در آن به تقرب رسید و حقایق را آنگونه که هست  نظاره کرد. در این ماه شریف ؛ روحانیت خاصی بر جسم و روح انسان حاکم است و آدم خاکی به واسطه تاثیر این حالات احساسی آسمانی دارد .رمضان ؛ ماه رحمت و غفران الهی است که دریای بیکران لطف و عنایت حضرت دوست در آن جوشش و تلاطم دیگری دارد .پیامبر اعظم (ص ) شعبان را ماه خود و رمضان را ماه خدا دانست و امت خویش را نسبت به اهمیت آن آگاه فرمود .

رمضان اسمي از اسماء الهي است  و نباید‏ به تنهائي ذکر کرد مثلا بگوئیم، رمضان آمد یا رفت، بلکه باید گفت ماه رمضان آمد، یعني ماه را باید به اسم اضافه نمود، از حضرت علي بن ابي طالب (علیه السلام) روایت‏شده که حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لکن قولوا شهر رمضان فانکم لا تدرون ما رمضان‏» شما به راستي نمي‏دانید که رمضان چیست (و چه فضائلي در او نهفته است).

واژه رمضان و معناي اصطلاحي آن : رمضان از مصدر «رمض‏» به معناي شدت

نوروز یک جشن ملی است، جشن ملی را همه می شناسند که چیست نوروز هر ساله برپا می شود و هر ساله از آن سخن می رود. بسیار گفته اند و بسیار شنیده اید پس به تکرار نیازی نیست؟ چرا هست. مگر نوروز را خود مکرر نمی کنید؟ پس سخن از نوروز را نیز مکرر بشنوید. در علم و و ادب تکرار ملال آور است و بیهوده «عقل» تکرار را نمی پسندد: اما «احساس» تکرار را دوست دارد، طبیعت تکرار را دوست دارد، جامعه به تکرار نیازمند است و طبیعت را از تکرار ساخته اند: جامعه با تکرار نیرومند می شود، احساس با تکرار جان می گیرد و نوروز داستان زیبایی است که در آن طبیعت، احساس، و جامعه هر سه دست اندرکارند. نوروز که قرن های دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد، از آن رو هست که این قرارداد مصنوعی اجتماعی و یا بک جشن تحمیلی سیاسی نیست. جشن جهان است و روز شادمانی زمین و آسمان و آفتاب و جشن شکفتن ها و شور زادن ها و سرشار از هیجان هر «آغاز». جشن های دیگران غالباً انسان را از کارگاه ها، مزرعه ها، دشت و صحرا، کوچه و بازار، باغها و کشتزارها، در میان اتاق ها و زیر سقف ها و پشت درهای بسته جمع می کند: کافه ها، کاباره ها، زیر زمین ها، سالن ها، خانه ها ... در فضایی گرم از نفت، روشن از چراغ، لرزان از دود، زیبا از رنگ و آراسته از گل های کاغذی، مقوایی، مومی، بوی کندر و عطر و ... اما نوروز دست مردم را می گیرد و از زیر سقف ها و درهای بسته فضاهای خفه لای دیوارهای بلند و نزدیک شهرها و خانه ها، به دامن آزاد و بیکرانه طبیعت می کشاند: گرم از بهار، روشن از آفتاب لرزان از هیجان آفرینش و آفریدن، زیبا از هنرمندی باد و باران، آراسته با شکوفه، جوانه، سبزه و معطر از بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه های شسته، باران خورده پاک و ...  نوروز تجدید خاطره بزرگی

« السلام علیک يا فاطمه الزهرا (س) »

يا مولاتی يا فاطمةُ أغيثينی

ای مولای من ؛ يا فاطمه  به فرياد من برس ! 

تا   زخمهای  کهنه  دل  را   دوا  کنم	با  ذکر  نام   پاک  تو   ذکر خدا  کنم
يافاطمه به سجده بگويم به صد نفس	مولای من تويی و به حاجت صدا کنم
تا  پا نهم  به خاک  مدينه  به  ياد  تو	خاکش ز  بهر  چشم  ترم  توتيا  کنم
چون آن ضريح گمشده پيدا نمی کنم	اندر  کنار   قبر  نبی  عقده  وا  کنم
من عهد بسته ام که بميرم  ز داغ تو	عهدی دگر کنم که به عهدم وفا کنم
غمهای آسمان که هجوم آورد به دل	رفع غم  گران  به  حديث  کساء‌ کنم
مهدی کجاست تا که به امر ولايتش	سرهای دشمنان  تو  از تن جدا کنم

باغ شکوفه می کند به يمن نام فاطمه.............. سرو قيام می کند به احترام فاطمه

روز حساب ماه من، ز پرده می شود برون.......... حجاب اگر برافکند ز رخ امام فاطمه

سحر اگر ز چشم جان، نگه کنی به آسمان....... سکه خورشيد زند فلک به نام فاطمه

دولت شب به سر شود، دور جهان دگر شود..... تيغ کشد چو نور حق به انتقام فاطمه

بهار می رسد ز راه، می شکفد دوباره ماه....... اگر به گوش باغها رسد پيام فاطمه

از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است.فاطمه یک "زن"بود.آن چنان که اسلام می خواهد زن باشد.تصویر سیمای او را پیامبر (ص)خود رسم کرده بود و او را در کوره های سختی و فقر و مبارزه و آموزش های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود.وی در همه ی ابعاد "زن بودن" نمونه شده بود.مظهر یک دختر در برابر پدرش،مظهر یک همسر در برابر شویش ،مظهر یک مادر در برابر فرزندانش،مظهر یک زن مبارز و مسوول در برابر زمانش و سر نوشت جامعه اش.